نفت ۱۰۰ دلاری هم صنعت شیل آمریکا را بیدار نکرد

به گزارش اقتصاد معاصر؛ علیرغم قیمت‌های بالای نفت، شرکت های نفت شیل آمریکا به دلیل بی‌ثباتی شدید بازار و عدم قطعیت ژئوپلیتیکی در افزایش تولید تردید دارند.
این شرکت‌ها ترجیح می‌دهند در انتظار بمانند و از جریان نقدی فعلی برای ترمیم ترازنامه‌های خود استفاده می‌کنند تا اینکه متعهد به حفاری‌های جدید شوند.
این صنعت نگران است که قیمت‌ها بیش از حد افزایش یابند و باعث نابودی تقاضا و بی‌ثباتی بلندمدت شوند.

نفت برنت بالای 100 دلار در هر بشکه معامله می‌شود، نفت سبک آمریکا از 90 دلار فراتر رفته، اما حفاران نفت در بزرگترین تولیدکننده جهان نسبت به برنامه‌های آینده خود محتاط هستند. در واقع، آنها از جنگ در خاورمیانه چندان راضی نیستند، زیرا این جنگ برنامه‌ریزی برای سرمایه‌گذاری را دشوارتر کرده است.

در ظاهر، همه چیز از نظر قیمت عالی به نظر می‌رسد. نفت سبک آمریکا بسیار بالاتر از سطحی معامله می‌شود که حفاران شیل برای سودآور بودن به آن نیاز دارند. طبق آخرین نظرسنجی انرژی فدرال رزرو دالاس، محدوده قیمت سودآور حفاری نفت برای منطقه نفتی بین 62 دلار در هر بشکه برای شیل غیر از پرمین، 68 دلار در هر بشکه برای نفت متعارف، و 70 دلار برای بخش‌هایی از پرمین است. با این حال، تنها 21 درصد از پاسخ‌دهندگان نظرسنجی گفتند که قصد دارند تعداد چاه‌هایی را که قصد حفاری در سال جاری را دارند، به طور قابل توجهی افزایش دهند.

به گزارش اخیر وال استریت ژورنال، دلیل این امر عدم قطعیت است. این گزارش بیان کرد که در گفتگوهای خصوصی مقامات ارشد دولت فدرال در حاشیه کنفرانس سراویک، مدیران اجرایی نفت و گاز نگرانی فزاینده‌ای درباره وضعیت خاورمیانه و تأثیر آن بر امنیت انرژی جهانی نشان داده‌اند. طبق این گزارش، مدیران اجرایی انرژی از پیام‌هایی که از واشنگتن مخابره می‌شود، ناامید شده بودند و تمایلی به اشتراک گذاشتن لحن خوش‌بینانه بیشتر این پیام‌ها نداشتند.

مارک ویویانو، شریک مدیریتی کیمریج، به وال استریت ژورنال گفت: «آنچه مقامات آمریکا درک نمی‌کنند این است که توییت‌های روزانه که باعث ایجاد نوسانات هم در بازار کالا و هم در بازار سهام می‌شود، به نفع هیچ کس نیست.» او افزود: «ایجاد هرگونه تصمیم هوشمندانه در آن محیط واقعاً بسیار دشوار است.»

در همین حال، یکی از پاسخ‌دهندگان نظرسنجی انرژی فدرال رزرو دالاس در مورد وضعیت چنین اظهار نظر کرد: «من فکر می‌کنم اپراتورهای ما موضعی منتظر و محتاطانه در مورد هرگونه برنامه حفاری افزایش‌یافته اتخاذ خواهند کرد تا ببینند قیمت نفت و گاز در شش ماه آینده چگونه پیش می‌رود. همه ما می‌توانیم از آنچه می‌تواند یک افزایش نقدینگی کوتاه‌مدت باشد برای ترمیم ترازنامه‌ها، کاهش بدهی و عقب‌افتادگی از هزینه‌های سرمایه‌ای ضروری، هزینه‌های عملیاتی و هزینه‌های عمومی خارج از حفاری استفاده کنیم.»

به عبارت دیگر، افزایش قیمت باعث عصبی شدن صنعت شده است، اما پول نقد اضافی بی‌استقبال نیست. سوال بزرگ این است که بحران تا چه مدت ادامه خواهد یافت زیرا هرچه بیشتر طول بکشد، عواقب آن بدتر خواهد بود.

مایک ویرث، مدیرعامل شورون،گفت: «آثار فیزیکی بسیار واقعی از بسته شدن تنگه هرمز در سراسر جهان در حال بروز است و فکر نمی‌کنم به طور کامل در قیمت‌ها لحاظ شده باشند.» در واقع، کمبود سوخت در حال حاضر در برخی از کشورهای آسیایی و، در کمال تعجب برای برخی، در استرالیا در حال ظهور است.

کاملاً طبیعی است که مدیران اجرایی نفت و گاز نگران تأثیر جنگ بر قیمت کالاهایی که می‌فروشند باشند. قیمت‌های بالا چیز خوبی است، اما فقط تا یک نقطه. آن نقطه زمانی فرا می‌رسد که قیمت‌ها بیش از حد بالا می‌روند و شروع به از بین بردن تقاضا برای آن کالاها می‌کنند. 

در هر حال تنگه هرمز پیچیدگی را افزایش می‌دهد. تولیدکنندگان آمریکایی نفت در حال تلاش برای افزایش قیمت هستند و دولت همچنان سعی در پایین جلوه دادن قیمت‌ها [نفت] دارد. همه امیدوارند و دعا می‌کنند که جنگ به زودی پایان یابد./تسنیم