۳ بار درباره واردات پارچه هشدار دادم اما کسی قبول نکرد

محسن گرجی، دبیر کارگروه مد و لباس وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در گفت‌وگو با خبرنگار اقتصاد معاصر در خصوص افزایش واردات پارچه و تخصیص ارز به این بخش در سال‌های ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۲ که خود وی مسؤول دفتر منسوجات وزارت صنعت، معدن و تجارت بود، اظهار داشت: یکی از مفاهیم مهم در این زمینه، واردات آینه‌ای یا صادرات آینه‌ای است؛ به این معنی که کشورهای مبدا، میزان صادرات پارچه به ایران را اعلام می‌کنند و این ارقام با ارقام گمرک ایران متفاوت است. به عنوان مثال، ممکن است گمرک ایران سالانه ۲۰۰ میلیون دلار واردات پارچه گزارش کند اما کشورهای مبدا مجموعا ۸۰۰ میلیون دلار اعلام کنند. این اختلاف معمولا به معنای ورود پارچه از مسیرهای غیرقانونی مانند قاچاق است.

وی گفت: ورود کالای قاچاق دو آفت اصلی دارد؛ اول این که کشور از عوارض گمرکی بهره‌مند نمی‌شود و دوم اینکه معمولا کیفیت این کالاها پایین‌تر است. در دوره‌ای که من متولی حوزه پوشاک بودم، تلاش کردیم مسیر واردات شفاف شود و ارقام واردات رسمی با صادرات آینه‌ای کشورهای مبدا نزدیک شود، که در نهایت به حدود ۶۰۰ تا ۷۰۰ میلیون دلار رسید.

وی افزود: باید توجه داشت که کاهش بیش از حد واردات رسمی، به معنای کاهش واقعی واردات نیست، بلکه کالاها از مسیرهای غیررسمی و حتی قاچاق وارد می‌شوند و در نتیجه سیاست‌گذاری به هدف خود نمی‌رسد. در دوره متولیگری ما، اختصاص بیش از اندازه ارز نیمایی برای واردات پارچه نیز از جمله موضوعاتی بود که در سه نامه مکتوب به وزارت صمت و انجمن‌های مربوطه اعلام شد و توصیه کردیم سقف واردات بیش از ۵۰۰ میلیون دلار نباشد اما به دلیل ضعف زیرساخت‌های نرم‌افزاری و توجه ناکافی متولیان وقت، این موضوع عملی نشد.

گرجی گفت: امیدوارم امروز با توجه به تجربه گذشته، سیاست‌گذاران بتوانند مدیریت بهتری در حوزه واردات پارچه و شفاف‌سازی مسیرها اعمال کنند تا هم منافع کشور حفظ شود و هم از ورود کالای بی‌کیفیت جلوگیری شود.